Strona w budowie tekst może zawierać błędy
Chan Shaolim Si Kung Fu
Już na początku lat 70. Sifu Tze zaczął poważnie rozważać, jak mógłby przekazać swoją sztukę walki bez biurokratycznych struktur, które rozwinęło Shaolin Kempo, nawet w połączeniu z Dju Su. W ścisłej współpracy ze swoim uczniem Willim Horstmannem (10. Dan), zrestrukturyzował swoją sztukę walki zupełnie inaczej niż Shaolin Kempo, włączając inne, choć podobne, elementy. Od 1972 roku sesje treningowe, początkowo w Dinslaken i Duisburgu-Rheinhausen, a później w Mönchengladbach i Solingen, były organizowane bez struktury klubowej czy stowarzyszeniowej, lecz raczej jako struktura grupowa wzorowana na przykładach azjatyckich. Sifu Tze postrzegał ten system treningowy jako rozszerzenie swojego Kempo i przejście w kierunku tradycyjnych chińskich sztuk walki. Chan Shaolim Si Kung Fu (Shaolim Si Wu Chu, Północny System Klasztorny Shaolin) nie wywodzi się z Klasztoru Shaolin w Chińskiej Republice Ludowej, ale strukturalnie, przynajmniej w początkowym okresie, jest bardzo podobny do japońskiego Shorinji Kempo, a pod względem technicznym wykazuje silny wpływ tajwańskich sztuk walki. Wynika to przede wszystkim z bliskich kontaktów Sifu Tze z wieloma tajwańskimi arcymistrzami, a zwłaszcza z jego głównym nauczycielem, Huang Sian Tehem. Potężne techniki łączą się z wyrafinowaną kulturą ruchu tradycyjnych chińskich stylów, a zwłaszcza tzw. stylów wewnętrznych, takich jak Tai Chi Chuan, Pa Kua i Xing I, nadal praktykowanych na Tajwanie, a to połączenie stanowi charakterystyczną cechę tego systemu. W początkowym okresie Chan Shaolim Si nosił również kilka innych nazw, z których niektóre są nadal używane. Jako system sztuk walki, Chan Shaolim Si Kung Fu obejmuje zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne aspekty sztuki. Oznacza to, że oprócz fizycznego treningu technik walki, chińska filozofia, medytacja, medycyna i różne formy psychoregulacji były i nadal są integralnymi częściami treningu. Z czysto technicznego punktu widzenia, różne formy Pok Kek i Po Chi (obie ćwiczenia w parach), Forma Wielkiego Smoka oraz statyczne ćwiczenia podstawowe stanowią podstawę stylu, który jest następnie rozszerzany i uzupełniany o inne formy i ćwiczenia w parach. Styl Tygrysa, intensywnie praktykowany w różnych szkołach i klubach, odgrywa szczególną rolę w całym systemie. Program egzaminacyjny z pasami i systemem ocen, porównywalny z Shaolin Kempo i większością innych stylów sztuk walki i sportów walki, został wprowadzony dopiero pod koniec lat 70. (6 września 1978 r.), kiedy mniejsza szkoła została przekształcona w większy klub i stowarzyszenie, a liczba członków znacznie wzrosła.